- پشت ميز قمار؛

   دلهره عجيبی داشتم،

برگی حکم داشتم و ديگر هر چه بود،

                                          ضعيف بود و پايين،

بازی شروع شد؛

حاکم او بود و من محکوم.

همه برگهايم رفتند و سه برگ باقی ماند؛

  برگی از جنس وفا رو کرد،

                        بالا تر آمدم!

                           بازی در دست من افتاد.

عشق آمدم،

       با حکم عشوه و ناز بريد.

حکم آمد از جنس چشم سياهش؛

       زندگی حکم پايين من بود،

                                      باختم...

                                                هوشنگ اندمه

   + پرند - ٩:٤٩ ‎ب.ظ ; چهارشنبه ۳٠ مهر ،۱۳۸٢

 

گوش کن !

جاده صدا می زند از دور قدمهای تو را ...

   + پرند - ٩:۳٦ ‎ب.ظ ; چهارشنبه ۳٠ مهر ،۱۳۸٢

 

چه گريزيست زمن ؟

چه شتابيست به راه؟

به چه خواهی بردن

در شبی اينهمه تاريک پناه؟...

                                فروغ

 

   + پرند - ۱٢:٤٢ ‎ب.ظ ; یکشنبه ٢٠ مهر ،۱۳۸٢

 

بيش از اينها ؛ آه ؛ آری،

بيش از اينها می توان خاموش ماند...

                                            فروغ

 

   + پرند - ۱٢:۳۸ ‎ب.ظ ; یکشنبه ٢٠ مهر ،۱۳۸٢

 

عقربه ها !

شما ديگر فريبم ندهيد...

دل ناباور من برای فريب من کافی نيست؟...

 

   + پرند - ۱٢:۳۳ ‎ب.ظ ; یکشنبه ٢٠ مهر ،۱۳۸٢

 

به حيرتم که بعد از آن فريبها

تو هم پی فريب من نشسته ای...

                                      فروغ

 

   + پرند - ۱٢:۱٧ ‎ب.ظ ; یکشنبه ٢٠ مهر ،۱۳۸٢

 

می دونم داری می ری...

برای رفتن ، به چيزی بيش از کوله بارت نياز داری...

اما انگار باز يادت رفته...

 تو هنوز خداحافظی نکردی...

 

   + پرند - ۱٢:۱٢ ‎ب.ظ ; یکشنبه ٢٠ مهر ،۱۳۸٢

 

نيمه شب در دل دهليز خموش

ضربه پايی افکند طنين

دل من چون دل گلهای بهار

پر شد از شبنم لرزان يقين

              گفتم اين اوست که باز آمده است ...

۰۰۰

ضربه پاها ؛ در سينه من

چون طنين نی در سينه دشت...

ليک در ظلمت دهليز خموش

ضربه پاها ،لغزيد و گذشت...

                 باد آواز حزينی سر کرد...

                                         فروغ

 

   + پرند - ۱:٤٥ ‎ق.ظ ; یکشنبه ٢٠ مهر ،۱۳۸٢

 

ديدگان تو در قاب اندوه

سرد و خاموش

خفته بودند

زودتر از تو نا گفته ها ر ا

با زبان نگه گفته بودند...

 

از من و هر چه در من نهان بود

می رميدی

می رهيدی...

 

يادم آمد که روزی در اين راه

ناشکيبا مرا در پی خويش

می کشيدی

می کشيدی...

                       فروغ

 

   + پرند - ۱:۳٥ ‎ق.ظ ; یکشنبه ٢٠ مهر ،۱۳۸٢

 

شاخه ها از شوق می لرزند

در رگ خاموششان آهسته می جوشد

خون يادی دور...

زندگی سر می کشد چون لاله ای وحشی

از شکاف گور..

از زمين دست نسيمی سرد

برگها ی خشک را با خشم می روبد

آه...بر ديوار سخت سينه ام گويی

ناشناسی مشت می کوبد:

«باز کن در ...اوست

باز کن در ...اوست »...

   + پرند - ۱:٢٦ ‎ق.ظ ; یکشنبه ٢٠ مهر ،۱۳۸٢

 

گر چه می دانم نمی آيی،

اما،

به انتظارت نشسته ام ...

نگاه کن !

فانوسی روشن است ،

       و من نيز بيدارم ...

و از ياد نبرده ام ،

تيرگی شب ،

خاطرت را تيره خواهد ساخت ...

نيک می دانم ،

تو نخواهی آمد...

                 اما...

   + پرند - ۱:۱۳ ‎ق.ظ ; یکشنبه ٢٠ مهر ،۱۳۸٢

 

پيکری گم می شود در ظلمت دهليز

باد در را با صدايی خشک می بندد

مرده ای گويی درون حفره گوری

بر اميدی سست و بی بنياد می خندد...

                                          فروغ

 

 

   + پرند - ۱:٠۱ ‎ق.ظ ; یکشنبه ٢٠ مهر ،۱۳۸٢

 

بر که می خندد چشمش ای افسوس؟

وز کدامين لب ، لبانش بوسه می جويد؟

پنجه اش در حلقه موی که می لغزد؟

با که در خلوت به مستی قصه می گويد؟...

۰۰۰

تيرگی ها را به دنبال چه می کاوم؟

پس چرا در انتظارش باز بيدارم ؟

در دل مردان کدامين مهر جاويد است ؟

نه... دگر هرگز نمی آيد به ديدارم ...

                                      فروغ

 

   + پرند - ۱٢:٥٧ ‎ق.ظ ; یکشنبه ٢٠ مهر ،۱۳۸٢

 

تمام که می شدم

                      تو سرآغاز من بودی

پس چرا حرف نمی زنی؟           

                                   برو سر خط!

من باز هم تمام شده ام...

                             نهال

   + پرند - ۱٢:٤٩ ‎ق.ظ ; یکشنبه ٢٠ مهر ،۱۳۸٢

 

می خنديدی

             برای اينکه من هم بخندم

 می دويدی

             تا من هم به دنبالت بدوم

شعر می خواندی ،

            که من هم شعری بخوانم

 اما ،

تو اين کارها را فقط برای فريب دادن من انجام می دادی و هيچ وقت

نفهميدی من ،

سايه تو را که کنار ديوار نشسته و در سکوتی اشک می ريزد ، می بينم ...

                                                                     نهال

 

   + پرند - ۱٢:٤٤ ‎ق.ظ ; یکشنبه ٢٠ مهر ،۱۳۸٢

 

باران را بهانه کردم

 قطع شد !

برف را بهانه کردم

آب شد!

گم شدن کفشهايت را بهانه کردم

پيدا شد!

اصلا چرا می خواهی بروی؟...

                                  نهال

 

   + پرند - ۱٢:٢٧ ‎ق.ظ ; یکشنبه ٢٠ مهر ،۱۳۸٢

 

رفتی و نماندی

            ايکاش،

            در دل نيز چنين بودی!...

                                         نهال

 

   + پرند - ۱٢:٢٤ ‎ق.ظ ; یکشنبه ٢٠ مهر ،۱۳۸٢

 

ساعتم دروغ می گويد

                  يا آفتابی که رفته است

                                    مرا فريب می دهد

 

 من ساده نيستم

              مطمئنم که تو قبل از

                                    شب می آيی...

                                                      نهال

   + پرند - ۱٢:٢٠ ‎ق.ظ ; یکشنبه ٢٠ مهر ،۱۳۸٢

 

تمام شب آنجا

ميان سينه من

کسی ز نوميدی

نفس نفس می زد

کسی به پا می خاست

کسی تو را می خواست

دو دست سرد او را

دوباره پس می زد...

                        فروغ

 

   + پرند - ۱٢:۱۳ ‎ق.ظ ; یکشنبه ٢٠ مهر ،۱۳۸٢

 

بعد از اين از تو دگر هيچ نخواهم

نه درودی ، نه پيامی ، نه نشانی

ره خود گيرم و ره بر تو گشايم

زآنکه ديگر تو نه آنی ،تو نه آنی....

                                     فروغ

 

   + پرند - ۱٢:٠٢ ‎ق.ظ ; یکشنبه ٢٠ مهر ،۱۳۸٢

 

تو به کس مهر نبندی ، مگر آندم

که ز خود رفته ،در آغوش تو باشد

ليک چون حلقه بازو بگشايی

نيک دانم که فراموش تو باشد...

                                           فروغ

 

   + پرند - ۱۱:٥٦ ‎ب.ظ ; شنبه ۱٩ مهر ،۱۳۸٢

 

او که از من بريد و ترکم کرد

پس چرا پس نداد آن دل را ؟

وای بر من که مفت بخشيدم

دل آشفته حال غافل را....

                                 فروغ

 

   + پرند - ۱٠:٢۸ ‎ب.ظ ; شنبه ۱٩ مهر ،۱۳۸٢

 

ديدمت ،وای چه ديداری ،وای

اين چه ديدار دلازاری بود؟

بی گمان برده ای از ياد آن عهد

که مرا با تو سر و کاری بود...

۰۰۰

به زمين می زنی و می شکنی

عاقبت شيشه اميدی را

سخت مغروری و می سازی سرد

در دلی آتش جاويدی را...

 

                                فروغ

 

   + پرند - ۱٠:٢٤ ‎ب.ظ ; شنبه ۱٩ مهر ،۱۳۸٢

 

روزگار غريبی ست ،نازنين...

   + پرند - ۳:۱٢ ‎ق.ظ ; جمعه ۱۸ مهر ،۱۳۸٢

 

آری

در مرگ آورترين لحظه های انتظار

زندگی را در روياهای خويش دنبال می گيرم .

در رويا ها و

در اميد هايم!

                     الف. بامداد

   + پرند - ۳:٠۸ ‎ق.ظ ; جمعه ۱۸ مهر ،۱۳۸٢

 

چه غم آلوده شبي بود!

و آن مسافر كه در آن ظلمت خاموش گذشت

و بر انگيخت سگان را به صداي سم اسب اش بر سنگ

بي كه يك دم به خيالش گذرد

كه فرود آيد شب را ،

                               گويي ،    

همه روياي تبي بود.

چه غم آلود شبي بود!

                                   الف . بامداد

 

   + پرند - ۱۱:۳٢ ‎ق.ظ ; پنجشنبه ۱٧ مهر ،۱۳۸٢

 

گفت مي آيم ... سحر شد و نيامد!

نيامد و نخواهد آمد،

زيرا او هيچ عهدي نبست كه نشكست ...

او هيچ گاه نسوخته تا معناي سوختن را بداند.

او هيچ وقت درد نكشيده تا بداند درد چيست.

 

  او هرگز

در انتظار نمانده تا از تلخي انتظار با خبر باشد...

                                                        الف. بامداد

 

   + پرند - ۱۱:٢٩ ‎ق.ظ ; پنجشنبه ۱٧ مهر ،۱۳۸٢

 

ليک چشمان تو با فرياد خاموشش

راهها را در نگاهم تار می سازد

همچنان در ظلمت رازش

گرد من ديوار می سازد...

                                       فروغ

 

 

   + پرند - ۱۱:٤٧ ‎ب.ظ ; جمعه ۱۱ مهر ،۱۳۸٢

 

کوچه خاموشست و در ظلمت نمی پيچد

بانگ پای رهروی از پشت ديواری

می خزد در آسمان خاطری غمگين

نرم نرمک ابر دود آلود پنداری....

                                             فروغ

   + پرند - ۱۱:٤۱ ‎ب.ظ ; جمعه ۱۱ مهر ،۱۳۸٢

 

چون نهالی سست می لرزد

روحم از سرمای تنهايی

می خزد در ظلمت قلبم

وحشت دنيای تنهايی

 

ديگرم گرمی نمی بخشی

عشق ! ای خورشيد يخ بسته

سينه ام صحرا ی نوميديست

خسته ام ، از عشق هم خسته...

                                       فروغ

 

 

 

   + پرند - ۱۱:۳٠ ‎ب.ظ ; جمعه ۱۱ مهر ،۱۳۸٢

 

ديدمت شبی به خواب و سرخوشم،

وه ... مگر به خوابها ببينمت!

غنچه نيستی که مست اشتياق

خيزم و ز شاخه ها بچينمت...

 

شعله می کشد به ظلمت شبم

آتش کبود ديدگان تو

ره مبند...بلکه ره برم به شوق

در سراچه غم نهان تو...

                                       فروغ

   + پرند - ۱۱:٢۱ ‎ب.ظ ; جمعه ۱۱ مهر ،۱۳۸٢

 

من اينجا از نوازش نيز چون آزار ترسانم،

ز سيلی زن ،

ز سيلی خور،

وز اين تصوير بر ديوار ترسانم...

 بيا ره توشه برداريم

قدم در راه بگذاريم...

                                    م.اميد

   + پرند - ۱۱:٥٩ ‎ب.ظ ; پنجشنبه ۱٠ مهر ،۱۳۸٢

 

خدا می دونه چقدر سعی می کنم انتظارش رو نداشته باشم!

اما نمی شه ...

شايد به خاطر همينه که بهترين چيزها  هرگز اتفاق نمی افته ...

   + پرند - ۱۱:٥٥ ‎ب.ظ ; پنجشنبه ۱٠ مهر ،۱۳۸٢

 

زياده از حد خودت را تحت فشار نگذار،

بهترين چيزها زمانی اتفاق می افتد که انتظارش را نداری...

                                                        گابريل گارسيا مارکز

 

 

   + پرند - ۱۱:٤۱ ‎ب.ظ ; پنجشنبه ۱٠ مهر ،۱۳۸٢

 

تويی که برای آمدن؛ به بهانه می انديشی،

نهالی کاشته ای

که بهانه ات را می گيرد...

                    بهانه هايش کافی نيست؟...

   + پرند - ۱٢:۱٧ ‎ق.ظ ; پنجشنبه ۱٠ مهر ،۱۳۸٢

 

هرگز وقتت را با کسی که حاضر نيست وقتش را با تو بگذراند، نگذران...

                                                                       

                                                                    گابريل گارسيا مارکز

   + پرند - ۱٠:۳۱ ‎ب.ظ ; چهارشنبه ٩ مهر ،۱۳۸٢

 

الغياث از جور خوبان ، الغياث...

   + پرند - ٦:٢٢ ‎ب.ظ ; چهارشنبه ٩ مهر ،۱۳۸٢

 

وقتی رفتی ، برف می باريد،

هنوز هم برف می بارد،

باز هم برف خواهد باريد...

             رد پاهايت را چه کنم؟...

   + پرند - ٦:۱٠ ‎ب.ظ ; چهارشنبه ٩ مهر ،۱۳۸٢

 

آنکه می گويد دوستت دارم

دل اندوهگين شبی است

که مهتابش را می جويد...

               ای کاش عشق را زبان سخن بود...

                                                      الف. بامداد

   + پرند - ٢:۳٧ ‎ق.ظ ; چهارشنبه ٩ مهر ،۱۳۸٢

 

هر جا که می روی به خدا می سپارمت...

   + پرند - ٢:۳۳ ‎ق.ظ ; چهارشنبه ٩ مهر ،۱۳۸٢

 

آن سفر کرده که صد قافله دل همره اوست

                               هر کجا هست خدايا ! به سلامت دارش...

                                                                              حافظ

   + پرند - ٢:۱٩ ‎ق.ظ ; چهارشنبه ٩ مهر ،۱۳۸٢

 

هر که دلداده شد به دلدارش

ننشيند به قصد آزارش

برود ،چشم من به دنبالش،

برود ،عشق من نگهدارش...

                                            فروغ

   + پرند - ٢:۱٦ ‎ق.ظ ; چهارشنبه ٩ مهر ،۱۳۸٢

 

همه شب با دلم کسی می گفت

٬٬سخت آشفته ای ز ديدارش

صبحدم با ستارگان سپيد

می رود،می رود ،نگهدارش...٬٬

                                          فروغ

   + پرند - ٢:۱٢ ‎ق.ظ ; چهارشنبه ٩ مهر ،۱۳۸٢

 

هيچکس لياقت اشکهای تو را ندارد،

و کسی که چنين ارزشی دارد باعث ريختن اشکهای تو نمی شود...

                                                                 گابريل گارسيا مارکز

   + پرند - ۱٠:٠۳ ‎ب.ظ ; پنجشنبه ۳ مهر ،۱۳۸٢

 

می دانی فلانی جان !

زندگی شايد همين باشد،

يک فريب ساده از دست گرامی تر عزيزانت...

من که باور کرده ام ،

بايد همين باشد...

                                م.اميد

   + پرند - ٢:٠٥ ‎ق.ظ ; پنجشنبه ۳ مهر ،۱۳۸٢

 

هی فلانی!

زندگی شايد همين باشد ،

يک فريب ساده و کوچک...

              آن هم از دست عزيزی که تو دنيا را ،

جز برای او و جز با او نمی خواهی.

من گمانم زندگی بايد همين باشد.....

                                                  م.اميد

   + پرند - ٢:٠۱ ‎ق.ظ ; پنجشنبه ۳ مهر ،۱۳۸٢

 

ای نخورده مست،

لحظه ديدار نزديک است...

                                            م.اميد

   + پرند - ۱:٥٥ ‎ق.ظ ; پنجشنبه ۳ مهر ،۱۳۸٢

 

تيرگی ها را به دنبال چه می کاوم؟

پس چرا در انتظارش باز بيدارم؟

در دل مردان کدامين مهر جاويد است؟

نه...دگر هرگز نمی آيد به ديدارم...

                                               فروغ

   + پرند - ۱:٥٢ ‎ق.ظ ; پنجشنبه ۳ مهر ،۱۳۸٢

 

اگر تنها ترين تنها شوم ، باز هم خدا هست...

                                                 دکتر علی شريعتی

   + پرند - ۱:٤٦ ‎ق.ظ ; پنجشنبه ۳ مهر ،۱۳۸٢

 

تنهام ....

بالا ترين ميراثی که خدا به بنده هاش داده تنهاييه ...

   + پرند - ۱:٤٤ ‎ق.ظ ; پنجشنبه ۳ مهر ،۱۳۸٢

 

يادته چی بهت گفته بودم؟

...فراموشش کن...

   + پرند - ۱:٢۸ ‎ق.ظ ; پنجشنبه ۳ مهر ،۱۳۸٢

 

يار با ماست چه حاجت كه زيادت طلبيم ؟    

                                                      دولت صحبت آن مونس جان ما را بس...

                                                                                                     حافظ

   + پرند - ۱:۱٩ ‎ق.ظ ; پنجشنبه ۳ مهر ،۱۳۸٢

 

 آه اي شهزاده اي محبوب رويايي

نيمه شبها خواب مي ديدم كه مي آيي

   + پرند - ۱:۱٠ ‎ق.ظ ; پنجشنبه ۳ مهر ،۱۳۸٢

 

 آه گويي ز پس پنجره ها

  بانگ آهسته پا مي آيد

اي خدا ، اوست كه آرام و خموش

بسوي خانه ما مي ايد

                                   فروغ

   + پرند - ۱:٠٧ ‎ق.ظ ; پنجشنبه ۳ مهر ،۱۳۸٢

 

  از سياهی چرا حذر کردن؟

شب پر از قطره های الماس است

 آنچه از شب به جای می ماند

عطر سکر آور گل ياس است ...

....

آری آغاز دوست داشتن است

گر چه پايان راه نا پيداست

من به پايان دگر نيند يشم

که همين دوست داشتن زيباست

                                       فروغ

   + پرند - ۱:٠٠ ‎ق.ظ ; پنجشنبه ۳ مهر ،۱۳۸٢

 

از دست غيبت تو شکايت نمی کنم     

                                                تا نيست غيبتی نبود لذت حضور...

                                                                                          حافظ

   + پرند - ۱٢:۳٧ ‎ق.ظ ; پنجشنبه ۳ مهر ،۱۳۸٢

 

 به زمين مي زني و مي شكني

عاقبت شيشه اميدي را

سخت مغروري و مي سازي سرد

در دلي آتش جاويدي را...

                                          فروغ

   + پرند - ۱۱:٥٠ ‎ب.ظ ; چهارشنبه ٢ مهر ،۱۳۸٢

 

 رفته است و مهرش از دلم نمي رود

اي ستاره ها،چه شد كه او مرا نخواست؟

اي ستاره ها، ستاره ها، ستاره ها

پس ديار عاشقان جاودان كجاست؟

                                                   فروغ

   + پرند - ۱۱:٤٦ ‎ب.ظ ; چهارشنبه ٢ مهر ،۱۳۸٢

 

گفتي از تو بگسلم ...دريغ و درد

رشته  وفا مگر گسستني ست؟

بگسلم ز خويش و از تو نگسلم

عهد عاشقان مگر شكستني ست ؟

                                                  فروغ

   + پرند - ۱۱:٤٢ ‎ب.ظ ; چهارشنبه ٢ مهر ،۱۳۸٢

 

سفرت به خير..اما

 تو و دوستي خدا را

چو از اين كوير وحشت

به سلامتي گذشتي

به شكوفه ها ، به باران ،

برسان سلام ما را...

                             شفيعی کدکنی

   + پرند - ۱۱:۳٩ ‎ب.ظ ; چهارشنبه ٢ مهر ،۱۳۸٢

 

سرو چمان من چرا ميل چمن نميکند؟    همدم گل نمی شود ،ياد سمن نمی کند

...

تا دل هرزه گرد من رفت به چين زلف او      زين سفر دراز خود عزم وطن نميکند....

                                                                                                      حافظ

   + پرند - ۱۱:۳٢ ‎ب.ظ ; چهارشنبه ٢ مهر ،۱۳۸٢

 

بچه خسته مونده،چيزی به صبح نمونده

غصه نخور ديوونه ،کی ديده که شب بمونه؟

                                                      الف.بامداد

   + پرند - ۱٠:۱٢ ‎ب.ظ ; چهارشنبه ٢ مهر ،۱۳۸٢

 

ديگه دل مثل قديم عاشق و شيدا نميشه ...

تو کتابم ديگه اونجور چيزا پيدا نمی شه ....   

                                                 الف.بامداد

   + پرند - ۱٠:٠۸ ‎ب.ظ ; چهارشنبه ٢ مهر ،۱۳۸٢

 

نه اميدی،چه اميدی؟به خدا حيف اميد،

نه چراغی ،چه چراغی؟چيز خوبی ميشه ديد؟

نه سلامی،چه سلامی؟همه خون تشنه هم...

نه نشاطی،چه نشاطی؟مگه راهش ميده غم؟...

                                                        الف.بامداد

   + پرند - ۱٠:٠٤ ‎ب.ظ ; چهارشنبه ٢ مهر ،۱۳۸٢

 

خداوندا،تنها تو می دانی که انسان بودن و ماندن،  در اين دنيا چه دشوار است،

چه رنجی می کشد آن کس که انسان است و از احساس سرشار است...

   + پرند - ٩:٥٩ ‎ب.ظ ; چهارشنبه ٢ مهر ،۱۳۸٢

 

و تو هر لحظه که از من دوری ،

من به چنگال شتابنده ترين باد بيابان پيما گرد،سرگردانم...

و به ويرانگری فاصله می انديشم...

   + پرند - ٩:٥٦ ‎ب.ظ ; چهارشنبه ٢ مهر ،۱۳۸٢

 

من نمی توانم ابرها را برايت به چنگ آورم

و يا به خورشيد برسم .

من هرگز آن کسی نبودم که تو ميخواستی

متاسفم از اينکه رويای تو را تعبير نکردم

من تنها برايت آوازی خواندم

                                    و گذشتم...

اين تنها کاری بود که از دستم برمی آمد.

                                        مرا ببخش....

ش . سيلور استاين

   + پرند - ٩:٤٦ ‎ب.ظ ; چهارشنبه ٢ مهر ،۱۳۸٢

 

مگه زوره به خدا هيچکی به تاريکی شب تن نمی ده ،

موش کورم که ميگن دشمن نوره ،

به تيغ تاريکی گردن نمی ده ...

                                           احمد شاملو

   + پرند - ٩:۳٤ ‎ب.ظ ; چهارشنبه ٢ مهر ،۱۳۸٢

 

در ميان آفتاب های هميشه،

 زيبايی تو لنگريست،

نگاهت شکست ستمگريست،

و چشمانت با من گفتند که فردا روز ديگريست...

                                                                   احمد شاملو

   + پرند - ٩:۳٠ ‎ب.ظ ; چهارشنبه ٢ مهر ،۱۳۸٢