چون نهالی سست می لرزد

روحم از سرمای تنهايی

می خزد در ظلمت قلبم

وحشت دنيای تنهايی

 

ديگرم گرمی نمی بخشی

عشق ! ای خورشيد يخ بسته

سينه ام صحرا ی نوميديست

خسته ام ، از عشق هم خسته...

                                       فروغ

 

 

 

/ 0 نظر / 5 بازدید